نوش جان

بوی حلوا

گاهی یک رایحه، یک منظره و یک صدا، ما را به مفهومی فرهنگی و معنایی متصل می‌کند. شاید متصل کردن واژهٔ ضعیفی برای توصیف این حالت باشد، ما را غرق لخظه‌ای در گذشته می‌کند. لحظ

این خون آشام‌ها

گاهی در روزمرگی هامون باید با چیزهای عجیبی سر و کله بزنیم، از نجات قورباغه تا هم نشینی با کنه های خون آشام.‌ با من در اپیزود نهم همراه باشید تا بعد از شنیدن این خاطره، یک

میگرن

در اپیزود هشتم از فصل دوم نوش جان، به روزمرگی های یک میگرنی پرداخته ام و اینکه چه سخت بر او می گذرد. موسیقی این اپیزود به آثار زنده یاد استاد مجتبی میرزاده اختصاص داده شد

پوست مار

تاب آوردن و ماندن، بزرگترین میراث ایرانی است. عبور از هزاران بحران و جنگ، حمله و قحطی و غارت و اشغال و کشتار و بازهم ماندن و ساختن و زندگی گردن و آفریدن لطیف‌ترین معانی د

کتاب لارستان

در بزرگداشت کتاب‌فروشی لارستان و بانیان و حافظانش این شماره پادکست را به یکی از دوست‌داشتنی‌ترین و عزیزترین مکان‌های تهران اختصاص داده‌ام. لارستان تاثیر زیادی بر زندگی م

تراژدی ویدیو

نسل ما، در سالهای پس از انقلاب، زیر سایه جنگ، کمبود، فقر و محدودیت ها، برای اتصال با جهان و پر کردن اوقات فراغتش پناه به ویدیو بردند. گرچه که ویدیو هم در ابتدای حضور تبدی

پارک خاطره ها

در ادامه گشت و گذار و سفر شخصی‌ام در گوشه و کنار تهران همراه من باشید در گذری از پارک ملت یا پارک شاهنشاهی. هنوز بسیاری از قدیمی‌ها این پارک را به همان نام قدیمش می‌شناسن

تهرانی که دوستش داشتم

تهران برای من مجموعه‌ای از تضادهاست، ترکیبی از دوست داشتن و نداشتن‌ها، مهربانی ها و بدی‌ها، روشنی و تاریکی‌ها ، پاکی و آلودگی‌ها . شهری که عین دوست داشتنش می‌توانم از آن 

چمدان غربت

چمدان غربت مهاجرت که می کنیم، فرسنگ‌ها از زادگاه خودمان دور می شویم. زندگی ما جایی دیگر بنا می شود در حالیکه ریشه هایمان جای دیگری در خاک تنیده شده است. هر بار سفر به زا

ترس

من با فصلی جدید بازگشتم و البته با یک‌دنیا دلتنگی برای تک‌تک شما. در این مدت بر من و ما ماجراها گذشت، ولی ما هستیم. همانطور که همیشه بوده‌ایم. در این شماره بازهم روایت خو

ایران و جنگ(شماره ویژه)

مثل همهٔ ایرانی‌ها در این مدت مثل جن‌زده‌ها پیگیر اخبار بودیم و تلاش می‌کردیم تا کاری برای وطن و هموطن انجام بدهیم. روزهای سختی گذشتند، بسیاری از کسانی که لباس دوستی به ب

مدرسه: جایی برای ترس

خاطرات تحصیلی نسل ما، قرین شادی‌های کوچک، و غم‌های بزرگ و ترس‌های نامتنهاهی است. رنگ‌های آن روزگار سیاه و خاکستری بود و عجیب است که وقتی از هم سن و سال‌هایم می‌پرسم آن‌ها

جادوی تکنولوژی

ما نسلی هستیم در میانه، نه کاملاً با تکنولوژی خو گرفته‌ایم و نه قادریم که گریبانمان را از دستش رها کنیم. بی‌وقفه تلاش می‌کنیم که از پیچیدگی‌های زندگی جدید سر دربیاوریم و

چاقی

اینکه آدمی سر و شکل به قاعده‌ای داشته باشد خوب است. حرفی نیست، اما به نظر من آنچه که همهٔ ما را در این روزها به صرافت لاغری انداخته بیشتر ازهر چیز «بازار» است. بازار مصرف

درد و شکوه

درد و شکوه در بزرگداشت آدم‌هایی است که در نفس خود شکوه و بزرگی داشتند و این بزرگی‌اشان نمودی بیرونی نداشت. کار بزرگ می‌کردند. چندسالی که غم همه جا را گرفته بود، جنگ، محاص

در قداست اشیاء

وقتی شروع به نوشتن یا فکر کردن در مورد چیزی می کنیم، درگیر موضوع میشیم و رو در روی اون قرار می گیریم و این باعث میشه که اطلاعاتی در ذهن ما مجدد ساخته بشه. مثل کتابی که مد

عروسی به سبک ایرانی

روزهای غم‌بار را نه می‌شود پشت سر گذاشت و نه فراموشمان می‌شوند، اما زندگی ادامه دارد. اردی‌بهشت که می‌شود یاد خاطرهٔ عروسی‌ام می‌افتم. عروسی‌ای که علی‌القاعده نباید سر می

جمع اضداد

این شماره از بس که اندوهگین بودم خواسته ناخواسته به افکاری افتادم که چیزهایی شبه فلسفی هستند، ولی این حرف‌ها در سرم می‌چرخید و طبق معمول مرا برد به سال‌های دور. این تضاد

پشنگ

موقع نوشتن این شماره سوگوار عزیزی بودم که شرحش را برای شما گفته‌ام. ممکن است قضاوت بشوم که در این دوره و زمانه که از کران تا کران لشکر ظلم صف بسته و کودکی و معصومیت و انس

پسرک

تولد و زایش و شوق به ادامه زندگی از نظر من در زمرهٔ اسرار عالم است. هر آدمی از این پدیده تجربهٔ خاص خودش را دارد. این شماره نوش جان به مناسبت تقارنش با سالگرد تولد فرزندم